شنبه 24 دی‌ماه سال 1390

بخش جدید در دست احداث

*** منتظر اتفاقات جدید در وبلاگم باشین ***

به مناسبت گذشتن از صد پست و با پایان امتحانام بخش جدیدی رو به وبلاگم اضافه میکنم ! مطمئنن میتونه براتون جالب باشه. امیدوارم که این کار باعث بسته شدن وبلاگم نشه و مجبور نشم برم روی یه سرور دیگه و این همه زحمتم هدر بره ! خیلی دوستون دارم ! این روزا نمیرسم زیاد بیام .

منتظرم باشین

پ.عین - 90/10/24

جمعه 23 دی‌ماه سال 1390

بودن_ تو

با من بمان در این دنیای در آشوب، در این دنیای پر نور مثل شب ، ساکت مثل قناری ، فریاد مثل عشق ، پر تلاطم و آرام. با من بمان ای رنگین کمان_ سیاه، تو که حرفهایت آتش میزند آب_ دریا را، تو که طرح لبخند هایت در خواب، می کند یک شب آرام را طوفانی. بمان با من ، بمان با من، تو که تلخی_ قندت، حدیث_ شیرینی ست. بمان با من، منی که گریه ی محضم، با این که چشم هایم خیس نیست. بمان. پوریا عباسی -‏ ۹۰/۱۰/۲۳‎
سه‌شنبه 13 دی‌ماه سال 1390

در راستای اهمیت به نظر خوانندگان این وب

در راستای اهمیت به پیشنهاد و انتقاد دوستان "هرگونه کپی برداری از متون این وب نیازمند به مجوز کتبی از نویسنده است"!!!! لذا هرگونه استفاده بازرگانی و تجاری از این وب اعم از باز نویسی، خلاصه نویسی، زیراکس، ضبط کامپیوتری، کتاب الکترونیکی، لوحفشرده، شبکه اطلاع رسانی و الگو برداری ازنظر قانونی ممنوع و پیگرد قانونی دارد و از نظر شرعی حرام مطلق است!!!‏
دوشنبه 12 دی‌ماه سال 1390

سنگفرش_ خیابان

بخواب آسمان. بخواب. سکوت بیدار است. بال پرواز کبوترها بوی سیلی و شلاق میدهد.

بخواب آسمان. پاییز بیدار است. اینجا پنجره ای باز است، اینجا پنجره ای نفس نمیکشد ، پلک نمیزند.

انگار باز دلتنگم. خانه ام خیابان است، عشقت را قدم میزنم. سنگفرش خیابان را نو کرده اند، با جای قدم هایت روی دلم چه خواهند کرد !

بخواب آسمان، تا نبینی حسرت بوسیدن لبش را وسط این خیابان ها. به قناری هایت بگو نخوانند، به خورشیدت بگو نتابد وقتی دستش در دستانم پرواز نمیکند.

بخواب آسمان ، بخواب ، اینجا دلتنگی بیدار است !


پوریا.عباسی ۹۰/۱۰/۱۲

یکشنبه 11 دی‌ماه سال 1390

این است آرزوی من

یکشنبه 11 دی‌ماه سال 1390

گاهی که دلم برایت تنگ می شود

موجود بی آزاری هستم
کار می کنم
قصه می خوانم
شعر می نویسم
و گاهی
دلم که برایت
تنگ می شود
تمام خیابانها را
با یادت پیاده می روم!

پ.ن : اینو واقعاِ واقعا از ته دلم گفتم.

یکشنبه 11 دی‌ماه سال 1390

شوخی شوخی

این شعرو شنیدی؟
"بچه ها شوخی شوخی سنگ می انداختند ولی گنجشک ها جدی جدی میمردند"
- نه... مال کیه؟
_اینش مهم نیس...
خواستم بگم شوخی شوخی حرفایی میزنی که جدی جدی دلم میشکنه

یکشنبه 4 دی‌ماه سال 1390

شعرِ تو

پرده پنجره را باد درید
                  عشق را با تو ندید
                                 عشق را بی تو ندید
من تورا نور،خدا،عشق
                  من تورا بی تو نخواهم
                                 من تورا همین که باید
                                          من تورا با تو که شاید
من تورا نه آن که شاید
                 من تورا نه آن که باید
                                       من تورا بی تو نخواهم
من تورا
        عشق ، عشق، عشق
                          من تورا با عشق نخواهم
                                     من تورا بی نیاز،با نیاز، پرنیاز
   من تورا با تو نخواهم
                  من تورا تا آخر عشق
                                 من تورا تا آخر عمر
من تورا تا آن سپیده
                نه نمیخواهم
                       نه نمیخواهم
                               نه نمیخواهم
تو، من، تلخ، برف
          همگی یک واژه اند
                     همگی یک جمله اند
که سرآغاز کلام
           که همه متن یه شعر
                        که همه عشق و یه دل
که چرا با تو نبودن
            من تورا بی تو نخواهم
من تورا بی عشق
                 بی حرف
                       بی چشم
من تورا یک نفس خواب
                من تورا یک دل بی تاب
من تورا تا که بدانم
                  عشق چیست
                           من که آن را که بخواهم
                                          من که آن را که نخواهم
                        بی عشق ، با عشق
تا که باید تا که شاید تا که فردا
                                بی تو سودا
                                      بی تو ناله بی تو درد
           بی تو عشق و بی تو مرد
بی تو تنها،با تو تنها
             با دلت یک دنیا
                        که نخواهم ز نیاز
که نخواهم ز غرور
           که نخواهم ز تنها دل عشق
پای آن تیرچراغ برق
                سر آن کوچه تاریک
                                   منتظر
  در آن خانه ی غم
                  سر آن کوچه ی ترد
                                دل خسته، منتظر
همه ی فکر مشغول
             همه ی دل آشوب
                               تو بیایی
دل بیست ساله ی عشق
                        دل ناپخته غم
                                        منتظر
چشم خیس
          زیر باران
               زیر نور
                   تا بیاید یک فروغ
تا بیاید معشوق
               تا ببارد باران
                     که شود نا آرام
چشم ها زل زده اند
                 درها پوسیدند
                      کوچه ای خواب آلود
و نیامد معشوق
             و ندانست عاشق
                            بشکست غرور
چشم دنیا باز شد
               شب فروزان
                          غم برتر
                               بشکست غرور
ترد شد از هم دنیا
                   حس کرد
                            غم عشق را
                                          از ته دل
رفت و از فردا باز
                 دل دنیا بشکست
آسمان هم بارید
              دل دنیا نالید
که چرا عشق
           چرا عشق
                   چرا عشق

پوریا عباسی - ۶/۹/۹۰